बिपिनको अन्तिम यात्राः बन्धक बनेको वर्षदिनपछि फर्किंदै छ एउटा नेपालीको शव

नेपाल हेल्थ न्युज, काठमाडौं । कञ्चनपुरको एउटा सामान्य गाउँबाट आफ्नो सपनाको बाटो खोज्दै बिपिन जोशी विदेशिएका थिए— पढ्ने, केही सिक्ने र घर फर्किंदा परिवारको गर्व बन्ने सपना बोकेर। तर त्यो बाटो अब कहिल्यै फर्किने छैन।अब फर्किँदै छ केवल उनको शव— बाकसमा बन्द,टाढाको भूमिबाट,हजारौं आँसुका साथ।

हमासको कब्जाबाट रेडक्रसको हातमा बिपिन जोशीको मृत्युको खबर आइरहेको थियो, तर विश्वास गर्न कसैको मनले मानेको थिएन। अन्ततः मंगलबार बिहान खबर आयो— हमासबाट मारिएका नेपाली युवा बिपिन जोशीको शव अन्तर्राष्ट्रिय रेडक्रस सोसाइटी (आईसीआरसी) ले इजरायली सेनालाई जिम्मा लगाएको छ।

अहिले उनको शव इजरायलको सैनिक अस्पतालमा राखिएको छ। त्यहाँ अहिले डीएनए परीक्षण हुँदैछ। नेपाली दूतावासका अनुसार हमासले बिपिन जोशीको भनेर बुझाएको शव डिएनए परीक्षण गरेपछि मात्र पुष्टि हुन्छ। रिपोर्ट आउन करिब चार घण्टा लाग्ने भनिएको छ। त्यसपछि मात्र नेपाल पठाउने प्रक्रिया सुरु हुनेछ, राजदूत धनप्रसाद पण्डितले बताउनुभएको छ ।

एक वर्षको प्रतीक्षा र असह्य पीडा सन् २०२३ अक्टोबर ७ का दिन बिपिन र उनका साथीहरु किबुत्ज नामक इजरायली क्षेत्रका खेतमा काम गरिरहेका थिए। अचानक आकाश दिशाबाट बम वर्षा भयो, चिच्याउने आवाज, आगो र धुवाँले आकाश ढाकियो। हमास लडाकुहरुले ती विद्यार्थीलाई आक्रमण गरे— १० जना नेपाली विद्यार्थी तत्कालै मारिए र बिपिन जोशी बन्धक बनाइए। त्यस दिनदेखि उनको अत्तोपत्तो थिएन।

नेपालका उनका परिवार, गाउँका दाजुभाइ, साथीहरु— सबैले दिनरात प्रार्थना गरे। आशा मरेन। तर अब त्यो आशा पनि काठको बाकसमा बन्द भएर फर्किँदै छ। विदेशी भूमिबाट घर फर्कने अर्को अर्थ राजदूत पण्डित भन्नुहुन्छ-'इजरायल सरकारले नै कफिनमा बन्द गरेर शव नेपाल पठाइदिनेछ।

त्यसका लागि अझै केही दिन लाग्नेछ।' अब बिपिनलाई फर्काउने त्यो जहाजमा कुनै खुशी छैन, न कुनै नयाँ कथा। त्यो जहाजमा फर्किँदै छ एक असम्भव पीडा—एक आमाको रुवाइ, एक बुबाको मौनता, एक दाजुको अधुरो वाचा, र एउटा देशको घाउ जसले आफ्ना छोराहरुलाई परदेशको माटोमा गुमाउँछ।

गाउँको मौनता कञ्चनपुरको त्यो घर अहिले सुनसान छ। ढोकामा टाँसिएको एउटा सानो तस्बिर — 'मेरो छोरो फर्किन्छ'— अब सत्य होइन, तर श्रद्धाञ्जलीको प्रतीक बनेको छ। गाउँका युवाहरु अझै पनि बिपिनको हाँसो सम्झिन्छन् —उनी भन्थे, “परिश्रम गर्दा मान्छे कहिल्यै हराउँदैन।” तर परिश्रमको मुल्य उनले ज्यान दिएर तिर्नुपर्‍यो। राष्ट्रको घाउ बिपिन मात्र होइनन्, त्यो दिनको युद्धमा १० जना नेपाली विद्यार्थी मारिए, केही घाइते भए, केही अझै पनि मानसिक आघातमा छन्।

नेपाल सरकारले त्यसपछि अनेक प्रतिबद्धता जनायो — युवाको सुरक्षाको, वैदेशिक अध्ययनको प्रोटोकलको। तर आज फेरि एउटा शव फर्किँदै छ — यसले प्रश्न गर्छ के हामीले आफ्ना छोराछोरीलाई सुरक्षित भविष्य दिन सकेका छौँ ? रेडक्रस र मानवीय न्यायको संघर्ष बिपिनको शव हमासले अन्तर्राष्ट्रिय रेडक्रस सोसाइटी (आईसिआरसी) मार्फत इजरायली सेनालाई बुझाएको हो।

यो कदम युद्धको सबैभन्दा मानवीय क्षणमध्ये एक हो — जहाँ शत्रुले पनि अन्ततः शव फर्काउने निर्णय गर्छ। तर यो प्रक्रिया सजिलो छैन। पहिले डीएनए परीक्षण, त्यसपछि सरकारी कागजात, अनि मात्र नेपाल पठाउने अनुमति। राजदूत पण्डितका शब्दमा, 'सबै औपचारिकता पूरा गर्न अझै केही दिन लाग्छ।' एक राष्ट्रको आँसु बिपिन अब फर्किँदै छन्, तर उनको सपना, हाँसो र भविष्य त्यही इजरायली माटोमा रोपिएको छ।

उनी फर्किँदा गाउँका सबै सडक कालो ब्यानरले सजिनेछन् र गाउँलेहरुले फूल होइन, आँसु चढाउनेछन्। नेपालका सयौं युवाहरु विदेशमा अध्ययन र रोजगारीका लागि हिंडिरहेका छन्। तर बिपिनको कहानीले सम्झाउँछ — विदेश कहिल्यै केवल अवसर होइन, कहिलेकाहीँ नियतिको कठोर अध्याय पनि हुन्छ।

अन्तिम शब्द बिपिन जोशीको कथा एउटा परिवारको मात्र होइन, एउटा राष्ट्रको पीडा हो। विदेशी भूमिबाट फर्किने शवले नेपाललाई हरेकचोटि स्मरण गराउँछ — हाम्रो युवा शक्ति विदेशतिर बगिरहेको छ र कहिलेकाहीँ त्यो यात्रा कहिल्यै घर फर्किँदैन। अब बाँकी छ केवल प्रतीक्षा — त्यो जहाजको, त्यो बाकसको, र ती आँसुलाई रोक्न नसक्ने आमाको...